⁨	من مریم هستم. 
و شاید اگر این تصویر را بدون هیچ حرفی می‌گذاشتم، توی دلم ‌می‌ماند.
آدم‌ها گاهی با دست‌هایشان شناخته می‌شوند، گاهی با صدایشان، گاهی با ردّپایشان. من؟ شاید هیچ‌کدام. 
و اگر امروز ماری نامی در ابعاد کوچک دارد، بیشترش از تکرار صبح‌های زود، شب‌های طولانی و خطاهای مکرر است؛ از همان لحظه‌هایی که می‌شود همه‌چیز را رها کرد،
و نکردی. 
این تصویر، یک ایستادن موقت است. میانِ راهی پرپیچ که هنوز ادامه دارد. در جغرافیایی که با زنان مهربان نیست. 
ماری از هیچ شروع شد، با چند رویا که آن‌قدر کوچک بودند که در یک کشوی خالی هم جا ‌می‌شدند. با خستگی، لبخند و حمایت کسی که پشت لنز این دوربین ایستاده رشد کرد، و هنوز هر قطعه‌ای که از این کارگاه بیرون می‌رود، بوی همان روزهای بی‌نام و نشان را دارد. 

من مریم هستم 
و این عکس تصویر من نیست. 
داستانِ ادامه دادن است. 

دوست‌تان دارم.⁩

تصویر از : @irezamaleki