کت “ روا “ 

از کالکشن “ سورا ‘

بیسواد بود 

میخندید تا ته عمق چشمانش میخندید 
تا انتهای کهکشان راه شیری ؛
عمیق بود حضورش و سکوتش
هر چه میگفتی سکوتش پلی بود برای فکر کردنش 
در همین حین خودش را مشغول می‌کرد 
مثلا چای دم می‌کرد 
ولی فقط جسمش بود 
فکرش و حضورش در تفکر پاسخ بود 
ناگهان با آرامی که دنیا را به آرامش دعوت می‌کرد 
لبخند میزد 
و کلامش جاری می‌شد 
مثل مرحمی ؛ بر زخمی 
راهی ؛ برای گمراهی 
مثل درمانی ؛ برای دردی
مثل نوری ؛ برای چشمی 

او 
حکمت یاد میداد ؛

ولی بیسواد بود !!