پس از آشوب، حسی هایی می‌ماند
تهی شدن، فروریختن، شکنندگی .
سپس زمانِ مکث است.
جایی برای دوباره نگاه‌کردن،
و پرسش از خود:
از چه افتاده بودیم؟ بر چه خواهیم ایستاد؟
در دل بی‌نظمی،
ریختی تازه شکل می‌گیرد؛
بکر، نو و تکرار نشدنی.
نه تقلیدی از گذشته،
بلکه زایشی از اکنون.
خلق هویتی نو برای آینده.