در حالی که امید دارم به روزای روشن اما این روزا دائم توی یه دل آشوبه و استرس تمام نشدنی ام. یه ساعتایی بهترم اما ساعت بعد چنان تپش قلبی به جونم می‌افته که حس می‌کنم تمام انگشت‌هام سر شده.
مجبورم که سرکارم رو برم ، میرم ، اما فقط بدنم کارهای روتین رو بصورت معمول انجام میده درحالی که مغزم داره مدام هزارتا اما اگر رو بررسی می‌کنه.
این روزا از دفتر استانبول واقعا فراری ام، چون دلم نمی خواد به سوالای بچه‌ها در مورد اینکه حالا ایران چی میشه جواب بدم، کم حرفتر از همیشه ، تو فضایی که بهتی که در من هست اونجا رو هم بشدت تحت تاثیر قرار داده .

برای شما نوشتم چون شما دوستامین🫶🏽، چون نمی‌دونستم دیگه باید چیکار کنم...

به امید روزای روشن 🌱

نیلای❤️