.
.
اگه دلت تنگه برای کسی که نیست،
اگه ترس، لای استخونات لونه کرده،
اگه صدای بمب و موشك تو سرت نمی‌خوابه،
اگه نمی‌تونی بخوابی از فکر آینده،
اگه یه گوشه‌ی دلت خالیه از وطن…
بدون:
تو فقط زنده نیستی.
تو داری قهرمانانه طاقت میاری.
و ما
با تمام دردمون،
همديگه رو می‌فهميم
با اشک،
با خشم، با دلتنگی…
کنار هم ایستاديم.
تا روزی که دیگه لازم نباشه «طاقت بیاریم»
تا روزی که بالاخره بتونیم
فقط زندگی کنیم…
چون ما مردمِ انتظاریم…
انتظارِ برگشتن،
انتظارِ خبر خوب،
انتظارِ تموم شدن شب…..