عجیب وقتیه…
نه فقط به‌خاطر صدای انفجارها،
نه به‌خاطر بی‌خبری و قطعی‌ها…
برای اینه که حتی فرصت ترسیدن برای خودت رو هم نداری.

دل‌ات گیره یه گوشه از دل مامان،
نگرونه لرزش دست‌های بابا،
وا مونده پشت صدای اون خواهری که تو راهه
یا دوستی که چند ساعته خبری ازش نیست…

فقط دلت می‌خواد همه‌ی خونه‌ت پر باشه از نفس‌های آشنا.
می‌خوای بغلشون کنی و بگی:
“اینجا امنه… تا من هستم، اینجا امنه.”

هیچ‌کس این روزها نگران خودش نیست…
همه دل‌شون می‌خواد یه ایران رو بغل بگیرن،
یه ایران رو توی خونه‌شون جا بدن.
یه چیزی تو وجودمون روشن مونده…
اسمش شاید خانواده‌ست،
شاید عشق،
شاید فقط “آدم بودن” باشه.

ما فقط داریم سعی می‌کنیم
توی دل این‌همه تاریکی،
یه نقطه‌ی روشن بمونیم… برای هم.

و بعدش،
یه نفر برامون پیام می‌ده:
“فقط بگو سالمی…”
یکی دیگه می‌نویسه:
“اگه حتی یه درصد حس خطر می‌کنی، بی‌خیال سفارش من… خودتو نجات بده.”
و یکی دیگه:
“منم بچه دارم، می‌فهمم دلشوره‌تو… فقط مراقب خودت باش.”

تو این روزهای مبهم،
آدم‌ها انگار یه خانواده‌ی بزرگ‌تر شدن.
ما شدیم خانواده‌ی هم…
و هیچ‌چیز تو دنیا، امن‌تر از این نیست.

🤍
ممنونم از دل‌هاتون…
که با همه‌ی فشار،
همچنان برای هم جا داریم.
همچنان نگران حال هم‌ایم…