⸻

«در آغوش موج‌ها»

روزی‌روزگاری، دو دل دریا را برای دیدار هم برگزیدند. نه از آن رو که ساده بود، بلکه چون فقط در میان امواج خروشان می‌شد راز عشق را فریاد زد، بی‌آنکه دنیا بشنود.

او از سمت ساحل طلوع آمد، دیگری از غروبِ اقیانوس. هر موج، نامه‌ای از دلتنگی بود که بینشان رد و بدل می‌شد. هر خط و انحنایی که بر این فلز حک شده، رد پای دل‌شکستگی‌هایی‌ست که به امید وصال تاب آوردند.

و آن‌گاه که موج‌ها اوج گرفتند، در دلِ گردابِ احساس، این دو تن، چون دو قطره‌ی آب، در هم آمیختند. بی‌مرز، بی‌نام، بی‌واهمه.

و از آن عشق، فقط این نقش برجا ماند: دو پیکر که در دل دریا، در آغوش موج‌ها، جاودانه شدند.

.
.
.