شفق جانم…
یه روز که دلم برات تنگ شده بود، رفتم تو دل جنگل.
یه شاخه‌ی طلایی دیدم، دور یه برگ پیچیدم…
همون‌جا، یه قطره نور افتاد روش، شد سنگی که رنگ آسمونِ قبل طلوعو داشت.
نه فقط آبی، نه فقط سبز… رنگی شبیه چشمات، شبیه آرامشت.

این حلقه، همون لحظه‌ست.
لحظه‌ای که طبیعت واسه تو نفس کشید، و من فهمیدم چطور می‌شه با طلا، دوست‌داشتن رو تعریف کرد.

این، برای توئه…
برای شفقی که همیشه قبل از هر طلوع، توی دلم روشن می‌مونه. 🌿💫