از دوازه ي بهشت رد شديم

سارونگ پوشيديم

قرباني داديم 

عود روشن كرديم
 

و رفتيم زير يازده چشمه كه تطهير بشيم كه روحمونو پاك كنيم از تموم الودگي هاي دنيا….

تو همه جاي دنيا همه ما داريم دنبال خدا ميگرديم …

اما حسم اين بود كه ما از همه عقبتر افتاديم انقدر اعتقاداتمون دستكاري شده كه از خدا هم دور افتاديمو بري شديم….

و مثل يه شاخه ي بي ريشه كه به هيج جا وصل نيست و هي با هر بادي از هر وري پس ميفته ازونوري…وهيچ جايي نيست كه بهش چنگ بزنه كه نگهش داره اونجوري شديم

توي سفر به اندونزي تنها چيزي كه دوباره توي وجودم ريشه دووند اين بود كه زندگي هيچه هيچه

و اين روحه كه به قول مولانا تو زندان تن گير افتاده و داره فرياد ميكشه كه بزار من برگردم به معبودم منو اسير اين دنيا نكن و پس اين تن زور دار زياده خواه بر نمياد كه بر نمياد…

فرح🤍