_
«وقتی چشمام نمی‌رسن، انگشتهام راهو بلدن.» 

اسمش «ناوا»ئه.

قبل از اینکه نور صحنه روشن بشه، اون یه گوشه نشسته، سرش پایین، دستاش در حرکت.
بافته‌هاش از نخ نیستن، از خاطره‌ن. از چیزهایی که دیده، از چیزهایی که دیگه نمی‌تونه ببینه.

می‌گن بیناییش هر شب کمتر می‌شه.
ولی تورهایی که می‌بافه، دقیق‌تر، پیچیده‌تر، زنده‌تر می‌شن.
انگار نخ‌ها، به‌جای چشم‌هاش می‌بینن.

ناوا یه اجراگر معمولی نیست—لباس‌های اجرا رو نمی‌پوشه، خلقشون می‌کنه.

اگه باهاش حرف بزنی، ازت نمی‌پرسه کی هستی.
می‌پرسه آخرین باری که چیزی رو با دستات ساختی، کی بوده؟

تو سیرک، می‌گن ناوا از توری که خودش بافته سقوط نمی‌کنه.
چون اونن رو با چشم‌هاش نه، بلکه با باورش بافته.

"When my eyes can’t find the way, my fingers still know the path."

Her name is Nava.

Before the stage lights come on, she’s already in a corner—head down, hands moving.
What she weaves isn’t made of thread, it’s made of memory.
Of things she once saw, and those she can no longer see.

They say her vision fades more each night.
But the nets she weaves grow more detailed, more alive—
as if the threads have taken on the seeing for her.

Nava isn’t a typical performer.
She doesn’t wear the costumes—she creates them.

If you speak to her, she won’t ask who you are.
She’ll ask when was the last time you made something with your hands.

In the circus, they say Nava never falls through her own net.
Because it wasn’t built with eyes—
It was built with belief.

#آستین #آستین_هوم #زندگی_یه_سیرکه
#نوروز۱۴۰۴ #دیزاین #لایف_استایل 
#AASSTTIINN #AASSTTIINNHOME #LIFEISACIRCUS
 #nowrouz1404 #design #lifestyle #fashion #circus