در یک شهر شلوغ، مغازه کوچکی بود که روی شیشهاش نوشته بود: 
«اینجا میتوانی حرف بزنی، بدون اینکه قضاوت شوی». 

صاحب مغازه، مردی آرام بود که همیشه یک فنجان چای اضافه روی میز داشت. 

مردم کمکم شروع کردند به اعتماد کردن. یکی از شکست عشقی گفت، یکی از ترسهای پنهانیاش، یکی حتی از رازهایی که سالها سنگینیاش را تحمل کرده بود. و مرد فقط گوش میداد. نه راه حلی میداد، نه قضاوتی میکرد، نه تعجب میکرد. 

یک روز پسری جوان پرسید: "چطور میتوانی این همه راز را نگهداری و فراموش کنی؟" 

مرد لبخند زد و اشاره کرد به صندوق چوبی کنار میز: "این صندوق قفل ندارد. چون رازهایی که با من تقسیم میکنی، مال من نیستند که بخواهم قفلشان کنم. آنها باد میشوند، باران میشوند، یا بعضی وقتها، فقط نفس راحتی میشوند که سالها در سینه حبس شده بود."

آدم امن کسی است که: 
 میداند بعضی دردها فقط نیاز دارند "دیده شوند" نه حل. 

امن ترین آدمها، آنهایی نیستند که همه چیز را درست میکنند؛ آنهایی هستند که به تو اجازه میدهند اشک هایت را بدون ترس از قضاوت بریزی.

برتونیکس 🌹