_
«هر چیزی که یه روز یه جایی جا مونده، انگار راهش رو به سمت من پیدا می‌کنه.»

اردی همیشه چیزی با خودش دارد—یک صندلی، یک موجود خیالی، یا تکه‌ای از چیزی که دیگران از یاد برده‌اند. مردم می‌پرسند: "این‌ها برای چیه؟" خودش هم نمی‌داند، فقط نمی‌تواند دست‌هایش را خالی بگذارد.

او نمایش حیوانات را اجرا نمی‌کند، ولی بیشتر از هرکسی به آن‌ها نزدیک است. موجودات گمشده، پرنده‌های سرگردان—همه راهشان را به او پیدا می‌کنند. شاید چون حس می‌کنند که اردی هم همیشه دنبال چیزی است که معلوم نیست چیست.

در سیرک، او نمی‌گذارد هیچ‌چیز از بین برود. اگر چیزی افتاده، اگر کسی چیزی جا گذاشته، اردی قبلاً آن را برداشته. اما همین که سعی می‌کند خودش را از این بارها آزاد کند، باز چیزی پیدا می‌شود که باید نگهش دارد.

اردی هیچ‌وقت خالی نیست، ولی شاید هم هیچ‌وقت کامل نباشد.

"Anything that was once left behind somehow finds its way to me."

Ardi is never empty-handed—a chair, an imaginary creature, a fragment of something long forgotten. People ask, "What are these for?" He doesn’t know. He just can’t let go.

He doesn’t perform with animals, but they find him. Lost creatures, stray birds—they sense he’s searching too, though for what, even he isn’t sure.

In the circus, nothing disappears when Ardi is around. If something is left behind, he’s already picked it up. And just when he tries to let go, something new appears, something he feels he must keep.

Ardi is never truly empty, but maybe he’s never truly whole either.

#آستین #آستین_هوم #زندگی_یه_سیرکه
#نوروز۱۴۰۴ #دیزاین #لایف_استایل 
#AASSTTIINN #AASSTTIINNHOME #LIFEISACIRCUS
 #nowrouz1404 #design #lifestyle #fashion #circus